Met veel overeenkomsten en verwijzingen naar zijn onovertroffen symfonieën. Toch kent ook de Brucker-mis verstilde momenten. En op die momenten was Excelsior op zijn best. Daarom pakte het Requiem van Fauré beter uit dan Bruckner, vooral in gedeeltes als het fraaie Agnus Dei. En menig bezoeker was ook beter te spreken over Fauré's muziek dan over die van Bruckner. Gewoon omdat deze muziek hem beter lag. Rustige melodieuze klanken zonder uitbarstingen van geweld. Uitbarstingen die bij Bruckner eerder regel dan uitzondering zijn.

Technisch heeft Excelsior veel in huis. Het koor zingt met veel expressie en uitstekende articulatie. Daarnaast weten de koorleden goed wat zij zingen, hetgeen bijvoorbeeld ook te horen was in de mis van Bruckner. Met tempowisselingen hebben zij geen moeite. Dat alles maakt dat Excelsior gewoon tot de betere Katwijkse koren gerekend mag worden.

Bij tijd en wijle klonk de Bruckner-Mis dan ook indrukwekkend, vooral in combinatie met het orkest en de uitstekende solisten.

Maar helaas wilde het in de dynamische wisselingen weleens wat minder zijn. Ga er maar aan staan: moeilijke modulaties en loopjes te over. Ook de zuiverheid liet af en toe te wensen over, vooral in de hoge sopraanpartijen. En die zijn wel van uitzonderlijk groot belang. Dat Bruckners muziek vaak fortissimo gezongen moet worden, doet niets af aan de vereiste subtiliteit. En de ging soms verloren in deze uitvoering. Je kon als het ware horen dat het koor keihard moest werken.

Ondanks deze schoonheidsfoutjes bleef de muziek wel overeind en werd het uitgevoerde werk volop recht gedaan. Uiteindelijk mogen we, vooral wat de muziek van Bruckner betreft toch spreken van een knappe prestatie van C.O.V. Excelsior.